W sensie ogólnym
Każda forma pomocy oparta na relacji, która przyjmuje założenia antropologiczne logoterapii, jest logoterapią w szerokim sensie:
- nieredukcjonistyczna, wielowymiarowa koncepcja człowieka,
- podkreślanie podmiotowości, decyzyjności i samotranscendencji,
- akcent na wolność i odpowiedzialność,
- przekonanie o obiektywnym istnieniu wartości - dobro istnieje niezależnie od tego, na co ludzie się umówią.
W tym sensie logoterapeutą może być także doradca, mentor, coach, pedagog czy duszpasterz. Frankl sam przestrzegał przed „guru-fikacją” logoterapii: na jej korzeniach można budować dalej.
W sensie ścisłym
Jako psychoterapia logoterapia ma:
- własne techniki (dialog sokratejski, intencja paradoksalna, derefleksja, modulacja postaw, logodrama),
- charakterystyczny obszar problemów (cierpienie nieuniknione, próżnia egzystencjalna, wypieranie sfery duchowej),
- własną konceptualizację zaburzeń (patoplastyczność, diagnoza naprzemienna),
- cele terapii i wymagania wobec terapeuty.
Poradnictwo i doradztwo
Logoterapia może być też profesjonalną metodą poradnictwa - tam, gdzie ktoś nie przychodzi się leczyć, lecz rozwiązać problem życiowy.
Gabinet Frankla
W wiedeńskim gabinecie Frankla stoi kozetka - zaczynał pracę jak klasyczny psychoanalityk. Z tego punktu wyjścia wyrosły jego własne metody.
Źródła
V. E. Frankl, Wola sensu; Homo patiens; Viktor Frankl Institut Wien.