Analiza egzystencjalna

U Frankla

Termin analiza egzystencjalna (niem. Existenzanalyse) Frankl wprowadził w 1939 r. w artykule „Philosophie und Psychotherapie”. Rozróżniał:

• logoterapię - praktykę terapeutyczną, pomoc w odkrywaniu sensu,
• analizę egzystencjalną - antropologiczną podstawę tej praktyki, opis człowieka jako istoty wolnej i odpowiedzialnej.

Najkrócej: analiza egzystencjalna pomaga człowiekowi uświadomić sobie, że jest odpowiedzialny - za swoje życie i za odpowiedź, jakiej udziela na pytania życia.

Szkoła Alfrieda Längle

W latach 80. Alfried Längle, uczeń Frankla, współzałożył w Wiedniu Towarzystwo Logoterapii i Analizy Egzystencjalnej (GLE). Z czasem rozwinął własną metodę, kładącą większy nacisk na emocje i tzw. cztery motywacje fundamentalne. Frankl zdystansował się od tego kierunku, uznając, że odchodzi on od jego rozumienia sensu i człowieka. Dlatego dziś „analiza egzystencjalna” może oznaczać zarówno część myśli Frankla, jak i odrębną szkołę Längle.